A small step for mankind, a giant leap for En Quelare
In de categorie: "De aanhouder wint!" wil ik u bij deze voorstellen aan....... En Quelare. Na talloze stoppogingen nu eindelijk de overwinning in zicht!
Geen laffe trekjes, stiekeme shotjes; het nicotine monster gewoon echt geen kans geven was de truc. Het enige dat telde was die minuut, dat uur of die dag niet roken. Dat was te overzien en lukte. Nog 2 maanden en dan gaan we het groots vieren! Vanavond ook, maar dan slechts met een lekkere koude pilsner!
MOEHAHAHA
Vandaag is groen de kleur van mijn balkjes
Vandaag is groen wat ooit rook hoorde te zijn
Vandaag is groen
Het groen van niet meer staan in de kou
Van heel mijn hart voor jou
Schreeuw van de rookbedekte daken dat ik van je hou
Vandaag is groen gewoon weer liefde tussen jou en mij
WOEHOEEEEE.... 9 maanden, 6000 sigaretten, 1500 euro -> ik noem het gestopt zijn....
Op naar maand 10!
Met gepaste trots wil ik u allen mededelen dat ik het halve jaar / de 200 dagen / 7 maanden /de 5000 niet gerookte sigaretten / 8 maanden 250 dagen inmiddels gepasseerd ben.
Kort samengevat waren het voornamelijk
* drie verschrikkelijke eerste dagen
* vervolgens drie enorm vervelende weken
* en uiteindelijk drie lastige maanden
Na deze 3 maanden heb ik het zelden nog moeilijk gehad. Tuurlijk denk je zo af en toe nog wel eens aan hoe het zou zijn etc etc, de drang om het dan ook daadwerkelijk te proberen is er niet meer.
Voor één ieder die net gestopt is:
Bekijk het van dag tot dag. Het die dag niet roken als enige doel en wanneer je dat gewoon blijft volhouden zal je het steeds minder moeilijk krijgen.
En voor je het weet zit je op een half jaar / 200 dagen / 7 maanden / 5000 niet gerookte sigaretten / 8 maanden 250 dagen :D....
KILL and ATTACK
Het heeft even geduurd maar hier weer eens een update… 3 MAANDEN J!!!!!!!!!!!!!!!! Het gaat erg goed, ik heb onder normale omstandigheden eigenlijk totaal geen moeite of drang meer. Dat neemt niet weg dat onder ‘speciale’ omstandigheden dit nog steeds kan komen opzetten.
De afgelopen periode namelijk wel enorm op de proef gesteld. De 2 weken voor mijn werk in Duitsland verliepen rampzalig. Alles wat ik niet wilde tegenkomen gebeurde. Het gevecht met pluisje (m’n duiveltje) om een sigaretje te roken kwam een aantal keer zeer hevig opzetten. Dit gebeurde eigenlijk alleen wanneer er omstanders rookten van wie je gemakkelijk kon bietsen. Gelukkig kon ik me die momenten prima inhouden, maar de interne dialoog vierde hoogtij.
Als klap op de vuurpijl kreeg ik op de terugweg autopech. Na wat ^*%%^% geeikel bij de ADAC (duitse ANWB), zoekgeraakte fax, verkeerde km-paaltje etc werd ik gelukkig na ruim 3 uur van de regen verlost en weggesleept. Het totale autopech verhaal heeft me zo’n 7 uur gekost en vrij veel frustratie. Ook hier kon ik gelukkig de verleiding om te roken (aangeboden sigaret van de ADAC’er) onderdrukken.
Deze gevoelens zijn echter verschrikkelijk in de minderheid J. De gevechten zijn zeldzaam en daardoor makkelijker te overwinnen. Ik begin nu echt te wennen aan het niet roken. Ik ruik stukken meer, ik proef veel meer, ik heb veel meer adem, ik voel me gezonder etc. etc. Oftewel super!!!!!!!!
Op naar maand 4! En… kom maar op met die 100-dagen dip à KILLL J
Voor iedereen succes komende week!
Soms moet je gewoon accepteren dat het niet jou week is. Dat kan gebeuren als je roker bent of als je ex-roker bent en zelfs als niet roker. Deze week was in ieder geval niet mijn week…
Na ruim anderhalve week druk aan het slopen en schilderen te zijn geweest in mijn huis begon ik maandag weer met mijn normale werk. De halve dag bezig geweest om alle mails door te nemen en te vaak op deze site kijkend omdat ik continu met het niet roken bezig was (welke de oorzaak en welke het gevolg was is me nog onduidelijk). Doordat we al een tijd met een behoorlijke onderbezetting te maken hebben was het werk weer tot ver boven mogelijkheden opgestapeld.
Voor een project moet ik in november een twee weken naar Duitsland en in diezelfde periode moet ik verhuisd zijn en dus verbouwingszaken van mijn huis klaar. Nu loop ik al een tijd te ‘zeuren’ om duidelijkheid in de projectplanning. Ik hoopte dat dan ook begin deze week eindelijk duidelijk te krijgen zodat ikzelf ook een realistische planning in mekaar kon zetten. Doordat we al het nodige achterlopen moet alles z.s.m. geregeld worden en is mijn belang ondergeschikt aan het belang van het project. Daar kan ik best mee leven zolang ik uiteindelijk wel iets heb om naar toe te werken. Week 47 die ik al vrij had genomen was niet haalbaar en de vraag was dan ook of ik week 45 of week 48 vrij kreeg om het een en ander af te werken. Altijd mooie mededelingen.
Om de duidelijkheid te krijgen was er vast een afspraak gemaakt om woensdag en donderdag die kant op te gaan. De laatste onvolkomenheden glad te strijken en er zorg voor te dragend at we een niet te extreme penalty om ons oren zouden krijgen (mochten we zaken niet tijdig afgerond hebben). WOEHOE dacht ik J, nog eens twee avonden minder om te relaxen en/of klussen, tijd zat ;). Maar goed, zes uur in een auto zitten is ook wel een erg leuke bezigheid.
Donderdags verliep in eerste instantie prima. Hoogstens het mogelijk verlengen van de testperiode van 2 naar 6 weken wat me benauwde, maar goed dat zal wel niet mijn probleem worden denk/hoop ik. Een andere meeting later op de middag zorgde ervoor dat ik gewoon ff echt nergens meer zin in had. Murw gebeukt door het continue schakelen tussen Duits, Engels en Nederlands werden enkele zaken gewijzigd welke al wel 20 keer gewijzigd waren (en gvd veel tijd kosten). En werd er me nog even aan toegevoegd, zoals jullie het half mei hadden was goed, sorry dat we toen zo dom zijn geweest om het een en ander ‘onbedoeld’ te wijzigen…. Als het niet een klant was geweest, maar een bedrijfsleider van een niet nader te benoemen supermarktketen was ik serieus gaan schreeuwen etc nu kon ik alleen maar schaapachtig lachen en intern schreeuwen WHY WHY WHYYYYYYYYYYY?!?!?!. - C’est la vie. Gelukkig als ik was kon ik rond een uur of half 5 mijn collega’s achterlaten en weer heerlijk op weg naar Nederland.
Je stapt in de auto en draait door wat onduidelijkheden met de verkeersborden de verkeerde kant van de snelweg op. Een 2-3 km die je doorrijdt om bij de volgende afrit te keren staat al het verkeer links van je op jou eigenlijke weghelft totaal vast. Morgen is het weekend, morgen is het weekend… Maakt niet uit… en al het mogelijke houdt je je voor als je 3 km te ver achter in de file aansluit. ZUCHT.
Een uur of 3 later, compleet gaar, moet je gaan tanken en een hapje eten. Gelukkig weten die duitsers wel hoe ze zo’n wegrestaurant aanpakken en is dat altijd prima toeven. Ik tank netjes, doe 4 stappen in de richting van het afrekengedeelte en zie dat het restaurant bij deze vestiging geïntegreerd is. Zoals me in Nederland wat meer gebruikelijk is zet ik de auto even weg om plaats te maken voor evt. auto’s die op mijn plaats zouden willen tanken. (zo hoef ik ook niet naar binnen, buiten wegzetten en weer naar binnen). De parkeerplaats is wel wat verder dan ik had verwacht (geen 10 maar 40 meter). Ik zet netjes de lease-auto weg, stap gelijk uit en kom halverwege een zwaar geëmotioneerde tankbediende tegen. Heeft u getankt wordt me in het Duits gevraagd. Ja zeg ik. Waarom rijdt u weg? vraagt hij. Ik wollte platz machen für andere auto zeg ik in m’n beste Duits (begrijpen lukt wel, praten niet). Ja dat zou ik ook zeggen zegt die kerel. Maar waarom reed je nou weg? vraagt hij weer. Ik begin te vermoeden dat hij me aanziet als doorrijder en wil eigenlijk uitleggen dat ik even plaats wilde maken en omdat ik ook wilde eten toch langer binnen zou blijven etc etc etc. Mijn Duits was niet voldoende om het over te kunnen brengen’, ach denk ik het zal wel, biedt tijdens het betalen nog een keer mijn excuses aan en ga wat te eten bestellen.
Dat zou nog even duren dus ik pak een tafeltje en ga met mijn cola rustig zitten. Een kleine drie minuten later komen er twee heren van der Polizei binnen. De tankbediende neemt deze agenten mee naar mijn tafeltje en begint vrolijk uit te leggen wat voor zware crimineel ik ben en dat ik wilde doorrijden geen goede reden heb etc. Daar zit je dan…. 3 paar ogen op je gericht; Wat heb je daar op te zeggen?!?! Precies het enige niet juiste; Ik wil gaan uitleggen dat het volkomen belachelijke opmerking is omdat het niet eens mijn eigen auto is (die van de zaak) en ik de benzine toch niet zelf zou moeten betalen. Halverwege de zin kom ik er niet meer uit (hij is van de baas-gedeelte). Dus het is niet jou auto? Van wie dan wel? Waar heb je hem vandaan zeg op! Verbouwereerd probeer ik het in het engels, helaas spreekt geen van de heren engels. Daar zit je dan…. Slik…. 3 paar ogen op je gericht; Does anyone speak English? Roep ik maar wat rond. Gelukkig…. Er was een duitser die me hielp het hele misverstand in een klein kwartiertje netjes uit te leggen, waarna iedereen tevreden weer zijn weg vervolgde en ik alsnog mijn (bewust) vertraagde eten voorgeschoteld kreeg. Smaken deed het me niet meer. In de tussentijd zeker een keer of 500 naar de iets verderop staande sigarettenautomaat zitten kijken. Het enige wat me serieus tegenhield was dat ik me herinnerde dat ik rond dat tijdstip 1000 niet gerookte sigaretten zou hebben gehaald en het wel een heel erg ongepaste manier van vieren zou zijn geweest. Dus ben ik maar weer de auto ingestapt en een kleine 4 uur later was ik thuis. Gaar, kapot, moe ben ik gelijk mijn bed ingestapt. Nu maar hopen dat het weekend wat beter wordt!
Op naar de volgende 1000!
